SPACER WIŚLANĄ PLAŻĄ

O spacerowaniu plażą wiślaną można wiele opowiadać. Dzika rzeka dostarcza wielu wrażeń estetycznych, a samo obcowanie z przyrodą pozwala się odprężyć i dobrze spędzić wolny czas. Spacery po plaży to chleb powszedni sieweczek rzecznych. Można je spotkać na żwirowo-piaszczystym brzegu rzeki. Dreptają i biegają szybko w poszukiwaniu pokarmu. Nawołują typowym kwiiiik wik. Nie są płochliwe jeśli zachowamy cisze i nie będziemy wymachiwać energicznie rękami. Samiec u sieweczki jest bardziej czarny w typowych dla sieweczki rzecznej partiach upierzenia. Samica ma nieco jaśniejszy policzek. Ptaki młode z charakterystycznym łuskowaniem na wierzchu. Sieweczka wydaje się duża na wszystkich fotografiach przyrodniczych jest sporym ptakiem, budzącym szacunek. W rzeczywistości jest to ptak wielkości pliszki siwej o nieco grubszej sylwetce z krótszym od pliszki ogonem. Pierwsze moje spotkanie z sieweczką rzeczną wprawiło mnie w zdumienie jak mały jest to ptak.

Sieweczki nie boją się dreptać po wodzie. Fot. MM

Woda chłodzi nogi w upalne dni. Fot. MM

Samica sieweczki rzecznej ma nieco bledszy policzek i mniejszy krawat. Fot. MM

Wśród kamieni ptak jest niewidoczny. Fot. MM

DZIWONIA ZNÓW ŚPIEWA

Dziwonia jest jednym z piękniej ubarwionych ptaków w naszym kraju. Nie wszyscy ją widzieli. Ja miałem okazję spotkać ją kolejny raz. Ptak siedział na topoli białej. Nie wiadomo było czy to samiec czy samica, ponieważ śpiewają obie płcie. Kiedy ptak ukazał się wreszcie na czubku drzewa było widać, że to samiec. W pełni wybarwiony ptak śpiewał swoją fletową piosenkę. Dziwonia podczas śpiewu siada na czubku drzewa, krzewu. Czasem na roślinności zielnej na łące. Widziałem samca siedzącego na wrotyczu.
 Dziwonia zimuje na subkontynencie indyjskim. Przylatuje do nas już na początku maja. Odlatuje pod koniec sierpnia, na początku września.
Pokarm stanowią pąki drzew, nasiona, owady i inne bezkręgowce. Samce przystępują do rozrodu mając rok, nie są wtedy jeszcze wybarwione. Pełną szatę uzyskują w drugim lub trzecim roku życia. Śpiew dziwonii jest miły dla ucha. Kojarzony ze śpiewem wilgi, fletowy gwizd, powtarzany co pewien czas.
Dziwonia gniazduje w niewielkich drzewach lub krzewach, dość nisko nad ziemią. Gniazdo uwite jest z traw, korzonków. W zniesieniu około 5 jaj. Jaja koloru błękitnego z małymi czarnymi plamkami na tępym końcu. Przypominają nieco jaja śpiewaka, ale są dużo mniejsze. Gniazdo jest dobrze zamaskowane w roślinności. Wysiadywanie trwa około 14 dni. Samica wysiaduje jaja, samiec pomaga w karmieniu piskląt.
Młode ptaki podobne do samicy z jaśniejszymi końcami pokryw skrzydłowych.

Samiec dobrze maskuje się w roślinności. Fot. MM

Ptak wybiera eksponowane miejsce do śpiewu. Fot. MM

Samiec dziwonii w pełnej krasie. Rys. MM

SUM NA MIELIŹNIE

Duże ryby żyją wolniej niż te małe. Z czasem słabną i padają. Woda wyrzuca ciało na powierzchnię, gdzie czekają już padlinożercy. Truchło mogą zjeść mewy, często to one są na miejscu by rozkawałkować zdobycz. Skóra ryby może być dość twarda i wtedy przydaje się mocny i silny dziób drapieżnika. Może to być bielik, orlik czy inny szponiasty chętny na kawałek mięsa. Ptaki, które nie mają mocnych dziobów radzą sobie inaczej. Zaczynają wyjadać miękkie tkanki ryby - oczy, brzuch, nierzadko zaglądają do rozwartych paszcz i skubią z nich kawałki. Uczta może trwać kilka dni a nawet dłużej, w zależności od apetytów gości. Nocą do truchła mogą podchodzić lisy, kuny, łasice, jenoty czy wydry. Zapach padliny roznosi się po okolicy, ściągając wielu amatorów szybkiego bufetu.
Miałem oikazję oglądać padłą tołpygę na Wiśle, a niedawno około metrowej długości suma. Ryba była potężna z masywną głową z wąsami. Pysk był lekko rozwarty. Zewłok suma przyciągnął wiele mew białogłowych, które wydłubały mu oczy. Królewska uczta.
Wisła kryje wiele tajemnic. Jak wiadomo ryby dorastają tam do monstrualnych rozmiarów. Sprzyjają temu coraz lepsze warunki bytowania ze względu na czystość wody. Ważne jest by brzegi porastała roślinność przybrzeżna. Nawisy wierzb i innych drzew oraz bylin. Ryby czują się tutaj dobrze - mają więcej pokarmu i przejawiają większą żywotność niż ryby, które żyją w rzekach bez takiej roślinności przybrzeżnej.

Martwy sum. Fot. MM