,

,
,

1 stycznia 2013

MEWA BIAŁOGŁOWA


W sobotę na niewielkim kamienistym cyplu, nad Wisłą pojawiły się dwie mewy. Jeden osobnik młodociany mewy srebrzystej i jeden dorosły - mewy białogłowej.
Mewa białogłowa jest niezwykle trudna w oznaczeniu. Niemałym wyczynem jest rozpoznanie tego gatunku ze względu na podobieństwo do mewy srebrzystej. Należy w takich wypadkach stwierdzenia ptaka wykonać kilka zdjęć, które pozwolą zweryfikować danego osobnika. Czasami jest to niewystarczające i należy skonsultować się z innymi ornitologami, mającymi doświadczenie w tej dziedzinie.
U dorosłej mewy białogłowej (w szacie zimowej) nie widać typowego dla mewy srebrzystej strychowania na głowie i szyi. Oko u dorosłej białogłowej jest ciemniejsze, nogi cieliste.
Mewa białogłowa (Larus cachinnans) dawniej uważana była za podgatunek mewy srebrzystej (Larus argentatus). W Polsce gnieździ się w rozproszonych miejscach kraju.
Kolejnym gatunkiem podobnym do omawianych wyżej mew jest mewa romańska (Larus michahellis). Ma ona jednak masywniejszą głowę i posiada ciemniejsze ubarwienie płaszcza. Plamka żuchwowa jest intensywnie czerwona i sięga aż po krawędź szczęki górnej. Wiele  gatunków mew  można spotkać w Polsce, ale należy uważnie je obserwować by prawidłowo zidentyfikować poszczególnego przedstawiciela danego gatunku. Pomocne są przy tym rozmaite przewodniki i klucze ornitologiczne.
Widoczne cieliste nogi oraz brak strychowania na szyi i głowie w szacie zimowej. Fot. MM.
Do zludzenia mewa białogłowa przypomina mewę srebrzystą. Fot. MM
Dobrze widoczna biała głowa. Fot. MM
Dwa gatunki mew - od lewej juvenal srebrzystej i  od prawej Adult białogłowej. Fot. MM

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz