JOHN JAMES AUDUBON - WIELKI CZŁOWIEK

ŹRÓDŁO: http://pl.wikipedia.org/wiki/John_James_Audubon

 Połączenie dwóch pasji życiowych, malarstwa oraz ornitologii jest bardzo rzadkim zjawiskiem wśród naukowców. Unikatowe są prace oddające w pełni wszystkie typowe cechy osobnicze, często niewidoczne gołym okiem przez obserwatora. Takim wielkim człowiekiem - artystą i przyrodnikiem, ornitologiem był John James Audubon ( 1785 - 1851 ). Celem jego życia stały się ptaki Ameryki, które skrzętnie klasyfikował i malował. Malarstwo Audubona było niezwykle dokładne i precyzyjne. Ukazywał ptaki w naturalnych pozach i w specyficzny sposób umieszczał je w niesamowitej scenerii. Niektórzy naukowcy zarzucali mu błędy w sztuce, ale te pogłoski nie przetrwały w czasie. Podobnie jak John James Audubon, który wytrwale dążył do celu i połączył naukę ze sztuką ja także staram się aby moje prace były dobre. To co jest częścią mnie to malarstwo - to ornitologiczne i ptaki w ujęciu naukowym. 26 kwietnia przypada 226 rocznica urodzin Audubona -  wielkiego pasjonata skrzydlatych stworzeń.

WIELKANOCNE ŻYCZENIA

Wszystkim miłośnikom przyrody życzę spokojnych, rodzinnych, pełnych radości Świąt Wielkanocnych. Życzę także ciekawych obserwacji ptaków, niezwykłych i wzruszających chwil z dziką przyrodą. Pozdrawiam.

                                                                                                                                      Michał Molicki

KRWAWODZIÓB

Krwawodziób w szacie godowej. Rys. MM.

 Wiosenne obserwacje ptaków zawsze dawały mi wiele radości i ciekawych doświadczeń przyrodniczych. Szczególnym gatunkiem, który ostatnio mnie zafascynował jest krwawodziób (Tringa totanus). Występuje na podmokłych łąkach, rozlewiskach o niskiej roślinności wodnej. Żeruje w wodzie, z mułu potrafi wydobyć rozmaity pokarm w postaci owadów, skorupiaków. 

Głowa krwawodzioba - charakterystyczny czerwony dziób. Rys. MM.

 Krwawodziób to niezwykle hałaśliwe ptaszysko. Wydaje dzwoneczkowy głos lilili czy też wiliii. Czasami potrafi tokować do późnych godzin nocnych. Godom towarzyszą przepychanki i piesza gonitwa samców za samiczką. Gniazduje na ziemi wśród roślinności bagiennej. W Polsce rzadki lęgowo. Szata godowa składa się na szarawe ubarwienie z mozaiką kresek i paseczków. Spód białawy. Typowe krwisto – czerwone nogi i dziób. W szacie spoczynkowej jednolicie szary. W locie widoczne białe lusterko na skrzydłach oraz biały ogon. Często bytuje z innymi ptakami błot, takimi jak czajki, kszyki i rycyki. Cierpi z powodu osuszania podmokłych łąk i rozlewisk, które są miejscem jego bytowania.